الان هم مایوس نیستند، آنها که نگذارند این رئیس‌جمهور که، مردم خودشان باید تعیین کنند، نگذارند تعیین بشود.

124نفر بیایند و داوطلب بشوند براى رئیس‌جمهور، معلوم است معنایش چیست.
 124 نفرى که مردم اکثرشان را نمى‏شناسند. شاید ده‌تاشان را بیشتر مردم نشناسند. تویشان اشخاصى که بى‏عقل هم هست، مى‏گویند هست. من نمى‏دانم، اما مى‏گویند اشخاص منحرف هم هست.
 این براى چى. صد‌و‌بیست و چند نفر کاندیدا، واقعا اینها اعتقادشان است؟ احتمال این را مى‏دهند که پیش ببرند؟ احتمال مى‏دهند که یک جمعیت زیادى به آنها راى بدهد نه، مى‏خواهند اخلال کنند. اخلال است. این خود اخلال است. یک مملکتى، صد و چند نفرى رئیس‌جمهور مى‏خواهند بشوند. صد و چند نفر آدمى که بعضی‌هاشان مثل این‌که مثلا، بار فروشند.
یک همچو مسائلى تو آن هست. من نمى‏دانم. درست نمى‏شناسم من.
این خودش یک نحوه اخلالى است که در یک کشورى، صد و بیست و چند نفر، اینها داوطلب بشوند، براى این‌که مى‏خواهم رئیس‌جمهور بشوم و بعد هم خواهید دید که در این مثلا تبلیغاتى که باید بکنند، خواهید دید که چه گروه‌هایى تبلیغات مى‏کنند.
نه از باب این‌که برسند به رئیس جمهور، از باب این‌که نگذارند رئیس‌جمهورى پیدا بشود، و لااقل اخلال کنند به اندازه‏اى که منعکس کنند در خارج که اینها یک همچو جمعیتى، ایران یک همچو کشورى هست.
صد و بیست و چند نفر مى‏خواهند رئیس‌جمهور بشوند و همه هم به جان هم ریختند و بعد هم خواهید دید که اینها چه بساطى سر هم درمى‏آورند.
 اینها همه اخلالگرى هست، و ما از این مسائل، شاید اکثر جوان‌هاى ما از این مسائل غافل باشند. و بعد خدا مى‏داند که در قضیه مجلس شورا چه خواهد شد.
و مانده آن‌که بدتر از همه است براى این‌که، حدود مثلا فرض کنید، دویست نفر مى‏خواهد وکیل بشود. این شاید چندین هزار نفر خودشان را منتخب کنند. رئیس[جمهور بشوند]، مى‏خواهند نگذارند یک مطلبى بشود.
یک‌وقت این بود که- یک اشخاصى- ما مواجه با یک اشخاصى بودیم که اینها واقعا راه را، راه ما را راه صحیح نمى‏دانستند. خودشان یک راه صحیحى داشتند. خوب، یک چیزى بود. مى‏نشستند صحبت مى‏کردند که این راه درست است یا آن درست. یک‌وقت این است که قضیه این نیست. قضیه این است که اینها از یک نقطه مى‏ترسند و آن اسلام است و از یک جمعیت مى‏ترسند، آنهایى که به اسلام اعتقاد دارند، آنهایى که در راه اسلام فعالیت مى‏کنند.
 این سیلى که این ابرقدرت‌ها از ایران خوردند، از اول عمرشان تا حالا نخورده بودند این سیلى را.
صحیفه امام، ج‏12، ص: 97