پختن غذا چیزی است که همه ما بدیهی فرض می‌کنیم اما یک نظریه تازه حاکی است که اگر پختن را نیاموخته بودیم، باید بخش اعظم روزمان را صرف جویدن می‌کردیم. اگر به خاطر غذای پخته نبود، یک فرد معمولی باید روزانه حدود پنج کیلوگرم مواد خام مصرف می‌کرد تا کالری لازم برای بقا را جذب کند. این یعنی اینکه شش ساعت از روز را صرف جویدن کنیم. این یک نظر پذیرفته شده است که با ورود گوشت قرمز به رژیم غذایی اجداد ما، مغز آنها رشد کرد و هوششان افزایش یافت. گوشت قرمز نه تنها باعث بزرگ شدن مغز اجدادمان شد، بلکه همچنین به نیاز آنها در صرف کردن همه وقتشان برای جست‌وجوی غذا برای حفظ انرژی پایان داد. در نتیجه فرصتی برای ایجاد ساختارهای اجتماعی پدید آمد.
پروفسور ریچارد رنگام از دانشگاه هاروارد معتقد است که مساله فقط به روی آوردن به گوشت قرمز به عنوان یک ماده غذایی مربوط نمی‌شود.
به نظر او آنچه باعث ایجاد یک تحول عمیق در تکامل انسان شده بیشتر شیوه آماده کردن غذا بوده است تا تغییر عناصر رژیم غذایی. او می‌گوید: «فکر می‌کنم به جرات می‌توان گفت که پختن، بالاترین نقش را در افزایش کیفیت غذا در کل تاریخ حیات ایفا کرده است.
اجداد ما به احتمال زیاد غذا را به اشتباه داخل آتش انداختند. بعد متوجه شدند که خوشمزه شده است و این مسیر کاملا تازه‌ای را رقم زد. برای درک اینکه بدن ما چطور و چه زمانی تغییر کرد، باید با بررسی فسیل‌ها نگاه دقیق‌تری به آنچه اجداد ما می‌خوردند بیندازیم.»
او می‌گوید: پختن شکم ما را کوچک‌تر کرد. وقتی غذایمان را پختیم، نیازی به شکم بزرگ نداشتیم.
شکم از نظر انرژی پرهزینه است. افرادی که با شکم کوچک دنیا می‌آمدند می‌توانستند انرژی‌شان را ذخیره کنند، بچه‌های بیشتری داشته باشند و بهتر بقا یابند. پروفسور پیتر ویلر از دانشگاه جان مورس لیورپول و همکارش، لسلی ایلو، فکر می‌کنند همین تغییر در سیستم گوارشی ما بود که امکان بزرگ‌تر شدن مغزمان را فراهم کرد.
پختن، سلول‌های غذا را می‌شکند به طوری که برای آزاد شدن مغذی‌های مورد نیاز بدن، معده باید کار کمتری انجام دهد. به گفته پروفسور ویلر این تحول «باعث آزاد شدن انرژی‌ای شد که سوخت مورد نیاز مغزی بزرگ‌تر را فراهم کرد. افزایش اندازه مغز، با کوچک شدن شکم رابطه دارد.»
جالب اینکه ویلر و ایلو دریافتند که کاهش اندازه دستگاه گوارشی دقیقا به اندازه افزایش سایز مغز یعنی 20 درصد بود.
پروفسور استفان سیکور در دانشگاه آلاباما دریافت که غذای پخته نه‌تنها انرژی بیشتری در بدن آزاد می‌کند، بلکه بدن هم انرژی کمتری صرف هضم کردن آن می‌کند.  بنابراین انسان بودن ممکن است بر محور انرژی بگردد. پختن غذا اصولا یک نوع هضم پیشاپیش است، که مصرف انرژی را از شکم به مغز منتقل کرده است. به گفته پروفسور ویلر و رنگام و همکارانشان، این تصادفی نیست که انسان‌ها – باهوش‌ترین موجودات زمین - تنها گونه‌ای هستند که پخت و پز می‌کنند.